تبلیغات
گلبرگ سرخ - آیا واقعا باید زمین را برای خنك شدن جابه‌جا كرد؟
گلبرگ سرخ
دربرابر مشکلات گاهی باید سکوت کرد شاید خدا حرفی برای گفتن داشته باشد.

آیا واقعا باید زمین را برای خنك شدن جابه‌جا كرد؟
آیا واقعا باید زمین را برای خنك شدن جابه‌جا كرد؟
 

 

طی هفته‌های اخیر در محافل اینترنتی و در ایمیل‌های گروهی، داستانی قدیمی كه روزنامه گاردین درباره طرحی عجیب منتشر كرده بود، دست به دست می‌چرخید و با این‌كه چند سالی از اصل مطلب گذشته بود، اما پرسش‌های بسیاری را به وجود آورد.

این مقاله اشاره به طرحی می‌كرد كه برخی مهندسان و دانشمندان فضایی برای مواجه با مشكل گرم شدن زمین از یك سو و از سوی دیگر برای نجات زمین در زمانی كه خورشید تبدیل به غولی عظیم می‌شود ارائه و پیشنهاد كرده بودند با استفاده از نیروی دنباله‌دارها و سیارك‌ها مدار زمین را تغییر دهند و آن را جابه‌جا كنند. آیا چنین چیزی ممكن است؟ آیا می توان سیاره را جابه‌جا كرد؟ این مقاله نگاهی به این طرح و مشكلات آن و واقعیت‌هایی درباره آینده زمین دارد.


همه می‌دانیم زمین بر اثر فعالیت‌های بشر و بویژه سوزاندن سوخت‌های فسیلی كه موجب آزاد شدن حجم انبوهی از گازهای گلخانه‌ای می‌شوند، شاهد افزایش دمای میانگین خود بوده است. پدیده‌ای كه به گرمایش جهانی موسوم شده است و دانشمندان آن را یكی از مهم‌ترین و جدی‌ترین خطرهایی می‌دانند كه نژاد بشر در طول تاریخ حضورش روی سیاره زمین با آن مواجه شده است. بسیاری از فعالان محیط زیست و دانشمندان، طرح‌های گوناگونی را برای فرار از این مشكل ارائه كرده‌اند. این مساله اگر مهار و كنترل نشود می‌تواند طی 2 تا 5 دهه آینده چهره سیاره ما را تغییر دهد و حتی موجب انقراض نسل‌های عظیمی شود كه در نهایت دامن انسان را نیز خواهد گرفت، اما اگر بتوانیم از این خطر كوتاه مدت عبور كنیم، در آینده‌ای بسیار دورتر با فاجعه‌ای بزرگ‌تر مواجه خواهیم شد. خورشید ما با به پایان رساندن سوخت هیدروژنی خود از رشته اصلی ستاره‌ها (بخشی از زندگی خود كه در آن مشغول سوزاندن هیدروژن و تولید انرژی بر اثر فرآیند همجوشی هسته‌ای هستند) خارج شده و طی فرآیندی آشوبناك به غول سرخی تبدیل می‌شود كه در آن دوره كه حدود 4 میلیارد سال آینده رخ می‌دهد، زمین را برشته خواهد كرد. چند سال پیش گروهی از مهندسان ناسا و دانشمندان، طرحی بلندپروازانه را برای رهایی زمین از هر دوی این مشكلات ارائه كردند كه مقاله روزنامه گاردین نیز همین طرح را توصیف كرده بود.
این گروه برای نجات زمین به یكی از اصول ساده معادلات پرتابه‌ها پناه برده بودند. این روزها بسیاری از سفاین فضایی كه عازم مقاصد گوناگون در منظومه شمسی هستند بخشی از نیروی پیشران خود را از سیاره‌ها می‌گیرند. در واقع مانوری با نام مانور قلابسنگ باعث می‌شود پرتابه مورد نظر با عبور در مداری مشخص از نزدیكی سیاره و دریافت بخشی از انرژی آن، اندازه حركت خود را افزایش دهند و در عوض اندكی از اندازه حركت سیاره می‌كاهد. با توجه به جرم كم پرتابه در برابر سیاره این افزایش اندازه حركت برای پرتابه منبعی برای پیش رانش می‌شود در حالی‌كه تاثیری چشمگیر روی سیاره نخواهد داشت. حال تصور كنید به جای آن‌كه سفینه‌ای كوچك از كنار زمین عبور كند جرمی به مراتب بزرگ‌تر، مثلا دنباله‌داری غول‌پیكر یا سیاركی بزرگ به طور كنترل شده از كنار زمین عبور كند و همین اتفاق را تكرار كند در این صورت و اگر عبورهای به طور مكرر تكرار شوند، سرعت چرخش زمین در مدار خود به دور خورشید كاهش می‌یابد و براساس قوانین مداری برای آن‌كه مدار خود را پایدار كند به منطقه‌ای دورتر رانده می‌شود؛ جایی خنك‌تر كه عمر زمین را می‌تواند هنگام تبدیل خورشید به غول سرخ نیز اندكی در حد چند میلیارد سال ناقابل افزایش دهد.

ایده‌پردازان پیشنهاد كرده بودند با نصب راكت‌های ویژه‌ای روی سطح سیارك‌ها و دنباله‌دارهایی كه از دوردست‌های منظومه شمسی به دیدار خورشید می‌آیند، آن را در مسیری كنترل شده قرار دهند تا با عبور از زاویه‌ای مشخص و تعیین شده بدون آن كه در دام گرانش زمین افتاده و با زمین برخورد كنند، این مانور را انجام دهند.








طبقه بندی: دانستنیها، 

نوشته شده در تاریخ سه شنبه 10 شهریور 1388 توسط shabnam ***
درباره وبلاگ

جستجو

آرشیو مطالب

آخرین مطالب

نویسندگان

موضوعات

پیوند ها

پیوندهای روزانه

آمار سایت